REISVERSLAG Tunesië 2009

Verslag van een rondreis door Tunesië. Deel 6 - Douz, Sahara, Matmata

 

 Douz

Douz is een klein stadje met ongeveer 20.000 inwoners aan de rand van de Sahara en is het zuidelijkste puntje van onze reis door Tunesië. Het stadje is uitvalsbasis voor kamelentochten naar de woestijn. De oase bij het stadje is spectaculair: deze zou meer dan 100.000 dadelpalmen omvatten en zou de lekkerste dadels van Tunesië produceren. Rond een uur of vijf loop ik met Marianne, Monique en Bert dwars door de oase met dadelpalmen van ons hotel naar het centrum van Douz. Hoewel reisleider Piet ons heeft verteld dat dat centrum niet zo interessant is, besluiten wij dat zelf wel te onderzoeken. Gelukkig maar, want het centrum van Douz blijkt juist heel gezellig te zijn en dan met name het grote plein waaraan de winkeltjes met hun portieken liggen en waar de lokale bevolking thee zit te drinken (foto 2, 4). Dat doen wij ook (foto 5) en gaan dan de winkeltjes bekijken. De mensen zijn hier heel vriendelijk en helemaal niet opdringerig. Enkele jongeren vertellen ons dat veel toeristen die naar Douz komen voor de kamelentochten naar de Sahara, niet verder komen dan hun hotel en daar eten, zodat de bevolking nauwelijks profiteert. Nu voelt het dus nog beter dat we naar het centrum zijn gelopen en we besluiten hier ook bij een klein restaurantje te gaan eten, midden op het plein.

poortindouz_small.jpg pleinindouz_small.jpg huisindouz_small.jpg winkeltjes_small.jpg theedrinkenindouz_small.jpg
  

Sahara: kamelentocht

Bij terugkomst uit het centrum van Douz krijgen we te horen dat de kamelentocht de volgende dag is verkort naar een uur, omdat de "groep" het te lang en te warm vindt om drie uur op een kameel te zitten. Wij zijn het daar helemaal niet mee eens en gelukkig wordt geregeld dat wij vieren al om 9 uur al op de kameel stappen voor een tocht van drie uur in plaats van een korte tocht om 11 uur ("vrijheid, blijheid" is tenslotte de leuze van Djoser). In tegenstelling tot reisleider Piet, lijkt gids Noubbi het wel te waarderen en noemt ons vanaf nu de vier musketiers omdat wij met zijn vieren steeds aan zoveel mogelijk activiteiten meedoen. Overigens is dit ook de oudste en minst actieve groep die ik heb gehad in 10 Djoser-reizen tot nu toe. De volgende dag vertrek ik dus met de "jongeren" (Monique, Marianne, Bert en ik) rond half negen vanaf ons hotel. Nadat wij doeken om ons hoofd krijgen en soort van jurken tegen de warmte stappen we om negen uur op de dromedarissen, begeleid door Abdullah (foto 1). Het ziet er in ieder geval heel apart uit (foto 5 onder).

overstekendegeiten_small.jpg woestijnlandschap_small.jpg kamelenperspectief_small.jpg sahara_small.jpg gerardopdekameel_small.jpg
Het wordt een geweldige tocht in de Sahara die wij wel voor ons alleen lijken te hebben. De Sahara is met meer dan 9 miljoen vierkante kilometer de grootste zandwoestijn op aarde, waarvan we alleen de rand nu nog maar zien. Sommige mensen zien alleen een zandbak, maar ik vind de Sahara echt schitterend en geniet volop van de volle drie uur op de dromedaris (zie bijvoorbeeld foto 2-4 boven, zo mooi!). Het is ook wel zo lekker en gezellig dat wij maar met zijn vieren zijn (foto 1-4 onder) in plaats van met die hele groep van twintig personen. Hoe dan ook, voor ons vieren wordt het een prachtige tocht en drie uur is eigenlijk nog te kort. Ik had best even door willen gaan: Het is namelijk best relaxed, zo hobbelend op een dromedaris. We stoppen nog even bij een kleine oase (foto 6-8) en bij een dorpje dat is verlaten vanwege de oprukkende woestijn (foto 9). Het wordt zo richting het middaguur wel steeds warmer (38°C!), maar het is goed te doen dankzij onze "kleding" en absoluut de moeite waard. Om ongeveer 12 uur stappen wij van de dromedaris af (foto 10 onder) en genieten dan met de rest van de groep aan de rand van de Sahara van een door de Berbers bereidde Tunesische maaltijd van tajine en die smaakt uitstekend.
lijntje_small.jpg marianneenbert_small.jpg viermusketiers_small.jpg help_small.jpg richtingoase_small.jpg
pauze_small.jpg nogeensdesahara_small.jpg palmbomenindesahara_small.jpg reisgenoten_small.jpg afstappen_small.jpg
 

Van Douz naar Matmata

Na de lunch rijden we verder van Douz richting Matmata door het Dahargebergte. Het is heet en we stijgen flink, dus we moeten een paar keer stoppen om de bus te laten afkoelen, maar dat levert dan weer mooie foto- en drinkstops op. Het is namelijk een prachtige weg door heel droog maar spectaculair berglandschap (foto 2 en 4 onder). Ondanks de droogte, zien we toch nog kleine tuinen met enkele olijfbomen staan (foto 1) op relatief grote afstand van elkaar vanwege de schaarste aan water. De tuintjes zijn voorzien van dammen om bij regen het water zo lang mogelijk vast te houden en erosie tegen te gaan. Naast schapen en geiten zijn de olijven de belangrijkste middelen van de Berbers die hier leven. In de buurt van Matmata stoppen we bij een woning van Berbers (foto 5-8), die hun huis hebben opengesteld zodat toeristen een indruk kunnen krijgen van hun manier van leven. Het gaat hier om een boerderijtje, waar de woning is uitgehouwen in de rotsen.

olijfgaardenvanberbers_small.jpg stadjeonderweg_small.jpg woestijnroos_small.jpg zuidtunesie_small.jpg
malendevrouw_small.jpg djoseraandethee_small.jpg berberfamilie_small.jpg rotswoning_small.jpg
 

Matmata

Matmata staat met name bekend om zijn ondergrondse woningen die nog altijd bewoond worden. Deze troglodieten woningen bestaan uit een ronde diepe kuil van 6 tot 12 meter diep en met een diameter van 10 tot 20 meter. Deze kuil is dan de binnenplaats waarop verschillende grotkamers uitkomen, meestal in twee verdiepingen. Ons hotel is ook zo'n ondergrondse woning, te zien op foto 1. Foto 2 laat de grot zien die ik deelde met kamergenoot Bert, lekker eenvoudig, want van binnen bestaat de kamer slechts uit twee nissen voor bedden, maar het was er wel lekker koel. Een ander hotel dat nog in gebruik is, is Sidi Driss. Deze grotwoning werd in de science fiction films Star Wars gebruikt als decor voor het huis van de oom en tante van Luke Skywalker en daar moesten we (en met name Monique) natuurlijk even gaan kijken (foto 3-5). 's Avonds ga ik met Monique, Marianne en Bert eten bij één van de weinige restaurantjes in het dorp, Chez Abdul. Er zijn in Matmata maar weinig restaurantjes, want de meeste toeristen blijven hier niet slapen: toch ben ik blij dat wij dit wel deden want het is toch weer een aparte ervaring. 's Avonds was het ook best gezellig in het open middengedeelte van het hotel met bijna de hele groep en met ingekocht bier.

hotelinmatmata_small.jpg nummer21_small.jpg hotelsididriss_small.jpg starwarshotel_small.jpg bar_small.jpg
   

 Toujane

Van Matmata rijden we op woensdag 20 mei naar Djerba. De route gaat door de streek Jeffara, een streek van nomaden en landbouwers, voornamelijk bewoond door Berbers. De uitzichten over het landschap zijn bijzonder mooi (foto 1 en 2 onder). We zien regelmatig vrouwen en kinderen, maar ook mannen rondtrekken met een groepje schapen of geiten. Het is duidelijk geen makkelijk bestaan hier. Dat valt ook duidelijk op in het dorpje Toujane (foto 3-5) dat heel mooi in de bergen ligt, maar redelijk verlaten lijkt. We maken in Toujane een stop voor een korte wandeling door het dorpje en drinken dan muntthee bij een cafeetje. Van Toujane rijden we dan direct door naar de ferry naar Djerba, waar we na een lunchstop in Houmt Souk aan het begin van de middag aankomen bij het hotel. De rest van de middag breng ik bij en in het zwembad bij het hotel door, onder andere door te "lummelen" met Miranda, Monique en Marianne. Helaas ben ik niet zo goed in het vangen van een bal en ben ik dus redelijk vaak de "lummel".

berglandschap_small.jpg fotomoment_small.jpg auberge_small.jpg witteminaret_small.jpg dorpje_small.jpg

 

< Vorige Pagina: [1]  [2]  [3]  [4]  [5]  [6]  [7]

Volgende >

Beginpagina Tunesië