27 september: Golden Gate Nationaal Park

Op doorreis van Drakensbergen naar Lesotho kwamen we door het Golden Gate Highlands National Park. Hoewel het weer onderweg niet perfect was, was dit ook nu weer een heel mooie reis met heel mooie uitzichten onderweg. Het prachtige landschap deed een beetje denken aan het landschap van de Grand Canyon. Helaas is het nauwelijks mogelijk goede foto's vanuit een rijdende bus. De vele mooie landschappen die we tijdens de reisdagen onderweg door het prachtige landschap van Zuid-Afrika tegen kwamen, maakten de reis al de moeite waard. (Daarom is het onbegrijpelijk sommige reisgenoten dit door slaap misten.) Onderstaande foto's vanaf de locatie van onze koffiepauze geven een indruk van het landschap. Bij de grens van Lesotho bij Peka Bridge/Maseru Bridge vond dezelfde ceremonie plaats als bij de reis naar Swaziland, nu echter met veel vriendelijker personeel. Halverwege de middag arriveerden we bij de Mmelesi Lodge in de buurt van Maseru. De rondavels waarin we overnachtten waren heel leuk en laten zich qua uiterlijk nog het best beschrijven als kabouter Plop-huisjes. Het koninkrijk Lesotho is een enclave in Zuid-Afrika en bestaat geheel uit ruige bergen en wordt daarom soms het Koninkrijk in de hemel genoemd. Het landschap is indrukwekkend mooi en Lesotho is daarom ook vooral aantrekkelijk voor natuurliefhebbers en wandelaars. De bevolking in Lesotho, Basotho genaamd, is net als in Swaziland geheel zwart en erg vriendelijk en leeft nog erg traditioneel. Opvallend is dat in Lesotho in tegenstelling tot Zuid-Afrika rijk en arm door elkaar lijken te wonen en dat de verschillen minder groot zijn. Ook opvallend: bij zo'n 25°C loopt iedereen nog in dikke winterkleren!

28 september: Lesotho

Dit was de mooiste dag van de vakantie, niet omdat ik jarig was, maar vanwege alle ervaringen. Op deze mooie dag waar ik in de ochtend al werd toegezongen, maakten we een inspannende maar schitterende wandeling met uitstekend weer en ontzettend mooi landschap (terwijl onze bus werd schoongemaakt voor 40! rand). Er was een mogelijkheid voor een korte wandeling en een lange wandeling. Ik heb gekozen voor de lange wandeling die heel erg mooi, gevarieerd, inspannend en avontuurlijk was. Met behulp van een gids beklommen we de heilige berg van Lesotho, de Thaba Bosiu, waar de graven van de koningen van Lesotho liggen en de oorsprong van het land ligt. Heel veel schoolkinderen kwamen we hier tegen die deze historische plek bezochten. We trokken verder dwars door het landschap via paden die we zonder gids niet eens als paden herkend zouden hebben. Op de meest afgelegen plaatsen kwamen we dorpjes tegen van mensen die geheel onafhankelijk leven. Opvallend was dat het landschap erg veel tekenen van erosie vertoont. Heel apart was het bezoek dat we brachten aan de witch-dokter, een soort medicijnvrouw, in een huisje heel hoog in de bergen onder een rots. We woonden een korte sessie bij in een kleine grot, waarbij we wel onze schoenen moesten uittrekken (na al meer dan vier uur wandelen!). Onderweg werd het meegebrachte ontbijtpakket gebruikt. Totaal duurde de wandeling ruim 5.5 uur. Het einde van de dag liet ons een prachtige zonsondergang zien, een ongelooflijke belevenis als je in het uitgestrekte Afrikaanse land in bijna volkomen stilte de zon onder ziet gaan, zonder dat enige avondverlichting dat beeld verstoort! In de avond na de braai kregen we een optreden van lokale schoolkinderen, die daarna nog even bleven en van alles wilden weten over de Hollandse bezoekers. Dat was ontzettend leuk. Alles bij elkaar: een bijzondere verjaardag!

29 en 30 september: Graaff Reinet

Na een reisdag door het berg- en woestijngebied van de Grote Karoo kwamen we aan in Graaff Reinett, een klein plaatje, maar wel de op drie na oudste stad van Zuid-Afrika. Het dorp aan de voet van de Sneeuberg staat vol monumenten (200) en met typische Kaaps-Hollandse huizen.Hier gingen we aan het eind van de middag op weg naar de hoge rotsen in de Valley of Desolation of Vallei der Verlatenheid in het Karoo Nature Reserve. Vanaf een hoog gelegen plaats in de bergen hadden we prachtig uitzicht op de omgeving: de Plains of Kamdeboo. De gids leerde ons de Afrikaanse namen van struiken als het "vogel-kan-nie-sit-nie-bossie" (een stekelig struikje). De Valley of Desolation staat bekend om de stilte. Als iedereen helemaal stil is, is er een enorm vredige stilte met alleen de geluiden van de natuur, met name vogels. Op deze bijzondere plaats midden in de natuur hebben we gewacht op de zonsondergang en hebben we genoten van de volmaakte stilte. (Helaas werd deze stilte door een groep van Summum nogal verstoord.) De avond werd afgesloten met een diner in het prestigieuze Drostdy hotel. De volgende dag was een rustige dag. We maakten een wandeling door het dorp met zijn typische huizen en bezochten in de middag een tequila-fabriek en mochten daar ook wat proeven (erg sterk, die tequila!). In de avond organiseerde gastvrouw Chantal een typisch Zuid-Afrikaanse maaltijd met bobotie en "potje kos". Deze maaltijd was toch wel het culinaire hoogtepunt van de vakantie!

1 oktober: Tsitsikamma Nationaal Park

Van Graaff Reinet vertrokken we al voor zes uur (al om half zes was iedereen klaar voor vertrek!) op weg naar onze volgende bestemming in het Wadrift Nature Reserve. Onderweg maakten we een mooie stop bij Paul Sauer Bridge, een brug over een enorme kloof die het water van de Storms rivier heeft gevormd door het landschap. De brug, gebouwd in 1956, is maar liefst 186 meter lang met een hoogte tot 120 meter en geeft een spectaculair uitzicht heeft op de Storms river. Ook maakten we een stop bij de Big Tree of "Grootboom", een reusachtige 800 jaar oude yellowwood- of geelhoutboom en de Fallen Tree in het Tsitsikamma Forest. Dit type boom, die tot 50 meter hoog kan worden, is inheems in Zuid-Afrika en komt met name hier in Tsitsikamma Forest voor. Over het begin van de Tuinroute reden we nu verder naar het Nationaal Park Tsitsikamma, dat ligt aan de monding van de Storms rivier. Hier hadden we helaas niet zoveel tijd, maar toch nog tijd genoeg om naar de Storms River Mouth te lopen, waar een hangbrug hangt over plaats waar de rivier in de oceaan uitmondt. We zijn hier met een klein groepje verder geklommen via de Lookout Trail naar het uitzichtpunt. Dit was een zeer steile stevige klim, waarbij het noodlot helaas toesloeg, omdat één van de reisgenoten hier een lelijke val maakte, opgehaald moest worden en in Plettenbergbaai naar het ziekenhuis moest voor zijn knie. Plettenberg Bay was ook de plaats waar we daarna nog wat gewinkeld hebben. Er stond helaas te veel wind om op walvisvaart te gaan, maar het diner in visrestaurant Moby Dick maakte veel goed, want dit was bijzonder goed.

2 oktober: Plettenberg Bay

Gelukkig was het de volgende ochtend veel beter weer en dus gingen we met een klein bootje de oceaan op voor een spectaculaire tocht van twee uur. We hebben hierbij gevaren midden tussen grote groepen opspringende dolfijnen en een walvis met jong en een groot aantal zeeleeuwen. Het lukt nauwelijks dit op foto vast te leggen, maar dit was echt een onvergetelijke ervaring. Helaas had een aantal reisgenoten last van zeeziekte door de enorme golven. De terugkomst op het strand was ook apart: bij een gunstige golf wordt zo hard mogelijk richting het strand gevaren tot de boot vast loopt! De middag hebben we verder in het plaatsje Plettenbergbaai en langs het strand doorgebracht, waar echter niet veel te beleven was omdat alle winkels dicht waren. Plettenbergbaai vormde wel een enorm contrast met wat we eerder van Zuid-Afrika gezien hebben: Plettenbergbaai is één van de modieuste en rijkste badplaatsen van Zuid-Afrika en ligt aan een ondiepe baai met op de achtergrond hoge bergen. Voor het stadje in de oceaan ligt het schiereiland Robberg Nature Reserve, waar grote aantallen zeeleeuwen zitten.